Na maanden oefenen met mama en papa lukt het me eindelijk: ik draai heel alleen van mij rug naar mijn buik.

Op mijn speeltapijt amuseer ik me nu te pletter: ik draai van het ene speeltje naar het andere.

Alleen soms, heel soms, begin ik even te huilen. Dan weet ik niet goed meer hoe ik moet terugdraaien van mijn buik naar mijn rug, en moeten papa en mama me komen helpen.

Beethoven Ikke!

Jaja, je leest/hoort het goed: mama en papa begonnen als gekken te lachen, alleen maar omdat ik me vanop mijn buik naar mijn rug draaide.

Terug, dat lukt nog niet zo goed alleen, maar leuk is het wel!

Tja, buiten dat ik regelmatig de hik heb gebeurt er hier niet veel.

Ik probeer af en toe wat te draaien, waardoor ik wat naar beneden zak, maar veel ruimte heb ik niet meer. Wel gebruik ik vaak mijn ingebouwde compresseur: zo kan ik mama’s buik nog wat meer opblazen. Hihi.

Volgens mama zorg ik regelmatig voor harde buiken en steken. Me know nothing!

Oei oei, mijn mama maakte deze namiddag heel rare geluiden. En die geluidjes kwam samen met rare bewegingen!

Als ik papa mag geloven was mama op bezoek bij de kinesiste, voor ademhalingsoefeningen. Vraag me niet waarom, want mama kan toch al ademhalen?

Ik hoorde woorden als diepe buikademhaling, snelle ademhaling, flankademhaling. Zo ademen, dat moet niet gemakkelijk zijn als je het mij vraagt. Dat zou, volgens papa, allemaal nodig zijn om te helpen bij mijn geboorte. Nou moe!

Er was maar één probleempje: van al die oefeningen, die relaxatie en de warmte viel papa bijna in slaap. En het duurde maar een halfuurtje…

Zondag was papa fotograaf op het doopfeest van Jasper, een toekomstig speelkameraadje en zoontje van mijn peter. Om papa te bedanken hadden Nathalie en Wouter maandag een etentje georganiseerd. En niet alleen zij, maar ook ik heb er van genoten: ik hoorde alle volwassenen, maar ook Thomas, de oudere broer van Jasper.

En toen nam mama Jasper op de schoot. Die wou tonen dat hij al probeerde recht te zitten, zodat ik hem kon voelen. Elke keer wanneer Jasper bewoog, gaf ik hem een tikje! Leuk! Mijn eerste spelletje. Maar moet ik dat nu tikkertje en verstoppertje noemen?

Mama noemt me tegenwoordig haar muzikaal Boeleke.

Niet alleen omdat ik reageer op muziek, maar vooral omdat ik zelf muziek probeer te maken. Ik speel immers piano op de binnenkant van mama’s buik.  En dat kriebelt een beetje, maar mama vindt het toch fijn

Jawadde! het is hier wammer in mama’s buik hoor. Al dat vruchtwater verdampt hier bijna, precies een Turks stoombad!

Papa blijft maar beweren dat die warmte goed is voor mij, omdat ze in het ziekenhuis te vroeg geboren kindjes ook in de warmte leggen. Kan allemaal zijn, maar mama vindt het niet zo leuk, die warmte!

Op basis van de gegevens van de laatste 4D-echo heeft de dokter een schatting gemaakt van mijn grootte en gewicht.
Ideale informatie om je kansen in de Wedstrijd te verhogen….

Alles is gebaseerd op onderstaand beeld:

Wat kan je hier aflezen? Wel, volgens de kalender ben ik 30 weken en 5 dagen oud. Dus zouden alle metingen en schattingen qua gewicht en grootte ongeveer hetzelfde resultaat moeten geven.

• BPD: 80mm. Hier werd de breedte van mijn hoofd gemeten. 8 cm dus.
  Normaal gezien stemt deze waarde overeen met een leeftijd van 32 weken en 2 dagen.
• HC: 288mm. Dit is de omtrek van mijn hoofd. Bijna 29cm.
  Normaal gezien stemt deze waarde overeen met een leeftijd van 31weken en 2 dagen.
• AC: 251mm. Dit is de omtrek van mijn buik
  Normaal gezien stemt deze waarde overeen met een leeftijd van 29 weken en 2 dagen.
• FL: 59mm. Dit is de lengte van mijn opperbeen.
  Normaal gezien stemt deze waarde overeen met een leeftijd van 30 weken en 4 dagen.

Mijn buikomtrek en benen zijn dus iets kleiner dan gemiddeld, mijn hoofd iets groter. Alle schattingen samen komen uit op 30 weken en 5 dagen, exact mijn leeftijd. Mooi zo.

Ook qua gewicht zit ik mooi ops chema: tussen 1kg 513 en 1kg 538.

Mama en ik zitten voor een seminarie 3 dagen in Nederland, zonder papa. Het valt hier best wel mee, maar het is toch niet hetzelfde als thuis.
En ergens mis ik papa wel, omdat hij normaal gezien elke avond zijn hand op mama’s buik legt, zodat ik hem een stampje kan geven.
Ik heb mama gevraagd om mijn stampje virtueel (via SMS) door te geven…

De ploeg waar papa zaalvoetbal speelt (of toch één van de ploegen :-)), ZVK Relegators, organiseerde gisteren een grote BBQ voor spelers, vrouwen en kinderen, ter ere van de recente kampioenstitel.

Ik heb er dadelijk kennis gemaakt met enkele toekomstige speelkameraadjes, want er waren niet minder dan 3 toekomstige mama’s. Vruchtbare jongens, die Relegators.

Staan op de planning: Valérie (ca. 3 weken), Ellen (ca. 8 weken) en mama natuurlijk (ca. 10 weken).

Het moet, volgens papa, de moeite geweest zijn: al die bolle buikjes, vol nieuw leven…