Na maanden oefenen met mama en papa lukt het me eindelijk: ik draai heel alleen van mij rug naar mijn buik.

Op mijn speeltapijt amuseer ik me nu te pletter: ik draai van het ene speeltje naar het andere.

Alleen soms, heel soms, begin ik even te huilen. Dan weet ik niet goed meer hoe ik moet terugdraaien van mijn buik naar mijn rug, en moeten papa en mama me komen helpen.

Beethoven Ikke!

Jaja, je leest/hoort het goed: mama en papa begonnen als gekken te lachen, alleen maar omdat ik me vanop mijn buik naar mijn rug draaide.

Terug, dat lukt nog niet zo goed alleen, maar leuk is het wel!