Ik vertelde eergisteren al dat ik met mama en papa gaan fietsen was.

Opa, een trouwe lezer van mijn verhalen op deze blog, was blij dat ik was gaan fietsen, maar ook een beetje bezorgd. Wat indien er iets zou gebeuren?

Ook al mocht ik in een heel veilig fietsstoeltje zitten, toch was Opa niet gerustgesteld. Een oplossing had hij echter snel gevonden.

Als we nu gaan fietsen, zie ik er zo uit:

Neen, niet op de Heide, ver van iedereen, maar in Londerzeel. En Malderen. En Sint-Jozef. En Breendonk.

Mama en papa kochten immers een stoeltje dat ze op hun fiets kunnen plaatsen, zodat ik mee kan wanneer ze gaan fietsen. Vanavond was het nog lekker warm buiten, dus trokken we er met zijn drietjes op uit voor een leuk fietstochtje.

Ik zag er een trein. Vele treinen zelfs. En koetjes, paarden en schaapjes!

Mama en papa vond je vandaag terug in Geel: papa nam er immers deel aan een triathlon, en mama was meegegaan om te supporteren.

Zo’n triathlon is, naar het schijnt, een hele inspanning. En ergens ben ik wel jaloers op papa: zo hard zwemmen, fietsen en lopen!

Dus ben ik ook maar actief: ik lig vrolijk rond te zwemmen en te lopen in de buik van mama. Het is me nog niet gelukt om een fietsje mee naar binnen te smokkelen, maar met zwemmen en lopen alleen weet mama maar al te goed dat ik er ben

Ik heb gisteren een privé-gesprekje met mama gevoerd. Nou, gesprekje is een groot woord, maar we hebben toch contact gelegd.
Enkele maanden terug kocht papa voor mama haar verjaardag een toestelletje waarmee ze mijn hartslag kunnen horen. Tot nu toe hebben ze dat steeds samen gebruikt, want mama laat papa liefst met zijn speelgoed prutsen

Zondagmorgen was papa echter gaan fietsen. Mama heeft het toestel genomen en is naar mij op zoek gegaan. Het duurde even, maar we hebben contact gemaakt! Ik ben speciaal beginnen bewegen, zodat mijn hartslagje omhoog en omlaag ging. Dag mama!