Mama en papa waren de afgelopen dagen in de wolken. Nou ja, misschien niet zo hard vrijdag en zaterdag, want dan had ik veel pijn. Vooral in mijn mondje. Mama wist me te vertellen dat het kwam omdat ik tandjes kreeg. En niet één, twee of drie. Nee mijnheer, maar liefst vier bijtertjes staan er klaar!

Jaja, ik wordt een grote jongen! Niet alleen omdat ik tandjes krijg, maar ook omdat ik een nieuwe vorm van voortbewegen uitgevonden heb. Wanneer ik met zowel mijn armen als mijn benen beweeg, ga ik vooruit. Mama en papa in de wolken, tegen iedereen aan het rondbazuinen dat ik kan kruipen. Volgens juffrouw Kim is het eerder sluipen, zoals de soldaatjes doen. Whatever! Een hele wereld is opengegaan: nu kan ik zelf speelgoed gaan halen. Of gewone voorwerpen gebruiken als speelgoed.

Toen papa me vanavond in de crèche kwam oppikken, wist Juffrouw Anne te vertellen dat ik vanmiddag op ontdekkingstocht was geweest.

Ik lag braaf te spelen op mijn speelkussen, onder mijn activiteitenboog. Toen ze even naar een vriendje van me moest gaan kijken, was ik er vanonder gemuisd: ik lag helemaal aan de andere kant van de kamer, met mijn hoofd in de andere richting.

Ze denk dat ik kan kruipen, maar kan het niet helemaal zeker zeggen. Ook Opa denkt dat ik al kan kruipen.

Kan ik het of kan ik het niet? Dat is iets dat ik alleen weet!

Vanmorgen werd ik in de creche door een speciaal iemand opgewacht.
Iemand die vrolijk aan het rondkruipen was.
Iemand die, toen mama zijn naam zei, zich optrok aan een park en naar mij begon te lachen.

Jaja, vanaf nu heb ik er een speelkameraadje bij in de creche. Wat ouder, maar we zullen veel van elkaar kunnen leren. Hij kan mij leren kruipen, en ik leer hem alle ins and outs van het creche-leven.