Mama en papa wouden vanmorgen nog een paar nieuwe foto’s van mij nemen. De locatie? In bed vooral

Papa heeft ze dadelijk op Flickr gezet, maar de mooiste zet ik hieronder ook even.

Vanmorgen werd ik in de creche door een speciaal iemand opgewacht.
Iemand die vrolijk aan het rondkruipen was.
Iemand die, toen mama zijn naam zei, zich optrok aan een park en naar mij begon te lachen.

Jaja, vanaf nu heb ik er een speelkameraadje bij in de creche. Wat ouder, maar we zullen veel van elkaar kunnen leren. Hij kan mij leren kruipen, en ik leer hem alle ins and outs van het creche-leven.

Daarnet heb ik een leuk spelletje gespeeld met papa. Ik lag op mijn rug op het verzorgingskussen, en hij gaf protkusjes op mijn buik. Elke keer als hij stopte, moest ik lachen. Dat vonden we alletwee leuk.

Een ander spelletje waar ik gek van ben is piep. Dat speel ik met zowel mama als papa. Ze leggen dan een handdoek of tetra-doek over mij, halen die plots weg en zeggen: “Piep”. Ik acteer dan wat, zodat het lijkt alsof ik wat schrik, en lach hen vervolgens hard uit.

Gekke volwassenen!

Ik heb pas een toffe nonkel: een blonde adonis, met lang haar, die me altijd zal beschermen!

En lachen dat ik me hem kan: zie maar!

En dan heb ik nog Nonkel Zeno als bewaker!

Wanneer mama of papa dicht bij mij zijn word ik (meestal) rustig. Ik herken hun stem, hun geur, de manier waarop ze me vastnemen.

Ik hoorde mama vanmorgen het rolluik van mijn slaapkamer omhoog trekken. Toen ik m’n oogjes opendeed, zag ik haar daar ineens staan. En ik herkende haar. Zó blij dat ik was! Ik heb zeker 10 minuten aan één stuk door gelachen naar mama!

Mama was er precies wat van onder de voet, want de traantjes stonden in haar ogen.

Gisterenavond was ik met mama en papa op een Turngala, op uitnodiging van Kevin.

Op het einde werd de show afgesloten door een drumband, en dat was leuk! Ik begon de maat van de zware bas mee te stampen met mijn voetje!

Mama moest daardoor heel erg lachen

Papa heeft woord gehouden! Uit de geweldige verzameling foto’s heeft hij een selectie gemaakt.

Een gewone echo, waarop je duidelijk mijn hoofdje en ruggegraat met werveltjes ziet:

Hier lig ik opgetrokken in mama’s buik. Je ziet mijn hoofdje (rechteroog en neusje), mijn rechterschouder, beide knieën en mijn rechterbeen:

Hier ben ik aan het roepen op mama en papa (mijn mondje is open) en kan je duidelijk mijn vingertjes tellen:

Aha, een close up van mijn gezichtje en handje:

Het betere voetenwerk:

Kijk hoe leuk ik het hier vind: lachen, armpjes en beentjes in de lucht:

Nu begin ik het wel wat moe te worden. Ik rek me eens flink uit en geeuw een beetje:

Meer foto’s vind je in m’n Flickr-setje of op de Smile-pagina. Slaapwel!