Laat ze maar dansen. Schimmels dansen op en neer.
Dansen, dansen, dappere paarden. Steeds in cirkels keren ze weer.

Ik kan zelfs niet tellen hoe vaak ik een paardje laten dansen heb dit weekend. En niet alleen paardjes, ik zat ook in een brandweerwagen, op een moto, in een vliegtuig en op Bambi.

Neenee, ik droom niet. Ik mocht met mama en papa naar de kermis!

Zondag waren er veel vriendjes: Peter, Nathalie, Thomas, Jasper, Dag, Inne, Ward, Linde, Steven, Melissa, Amber, Mats, Katleen, Peter, en nog veel meer.

Papa zou heel graag een moto hebben. En als je ons zo ziet zitten lijkt me dat wel dikke pret!

Ik mocht ook met Meter even achteraan in de wagen:

Kijk eens hoe flink ik al met de auto kan rijden!

Onder het toeziend oog van mama mocht ik zelfs even piloot spelen:

Ik heb zelfs geoefend in het links rijden:

Maar blijkbaar was mijn vriendinnetje niet zo onder de indruk van mijn stuurmanskunsten

Neen, niet op de Heide, ver van iedereen, maar in Londerzeel. En Malderen. En Sint-Jozef. En Breendonk.

Mama en papa kochten immers een stoeltje dat ze op hun fiets kunnen plaatsen, zodat ik mee kan wanneer ze gaan fietsen. Vanavond was het nog lekker warm buiten, dus trokken we er met zijn drietjes op uit voor een leuk fietstochtje.

Ik zag er een trein. Vele treinen zelfs. En koetjes, paarden en schaapjes!

ben ik dan misschien niet geboren, maar ik heb er me vandaag toch geamuseerd. Opa is met mij twee keer naar de markt geweest. We kochten er appeltjes, peren, een kip en wafeltjes. En onderweg stopten we bij de bakker voor brood, en kreeg ik een koekje!

Op de koop toe kwam ik daar niet alleen Tanteke en Noenk tegen, maar ook Meter!

Jaja, nog geen jaar oudn, en ik voel me al helemaal geïntegreerd in Londerzeel.

Mama en papa kregen vandaag een brief in de bus, “Aan de ouders van Laurens Pilaeten”.

Voor ieder kindje dat in 2009 geboren is en in Londerzeel woont, schenkt de gemeente een boom. En niet zomaar een boom! Een flinke, hoge boom, die maar liefst 3 tot 4 meter hoog kan worden.

Mama en papa mogen zelfs kiezen wat ze doen: de boom in de tuin planten, of de boom in een bos laten planten.

En ik mag kiezen welke boom het wordt: een linde, een eik, een notelaar of een kastanje.
Wat zou jij kiezen?

Mama en papa hadden me beloofd om zondag naar de zee te gaan. Spijtig genoeg kwamen er meer mensen op dat idee, want we stonden heel veel stil in de auto. Papa besloot dan maar terug te keren…

De dag erna kwam mama op het idee om voor de eerste keer te gaan zwemmen. Binnen twee weken mag ik immers met Ward en Linde naar Center Parks, en daar hoort een uitgebreide zwembeurt bij. Dus trokken mama, papa en ik naar het zwembad van Londerzeel.

Nadat we omgekleed waren en ik het klotsen van het water hoorde, moest ik kraaien van de pret:

Eerst gingen we in het allerlaagste plonsbadje. Ik zette me op mijn poep en plonste in het water. Leuk!

Wat verder stond een waterfontein waar ik al eventjes geboeid naar zat te kijken. Mama begreep mijn hint en liet me wat met de waterstraal spelen.

Het werd hoe langer hoe fijner: ik mocht wat met papa ravotten in het water, ik maakte kennis met een nieuw vriendinnetje en mocht zelfs even mijn schoolslag trainen.
En heb ik al gezegd dat ik me amuseerde?

Na drie kwartiertjes waterpret was het tijd om me af te laten drogen en de kleedkamers op te zoeken.

Omdat ik zo flink ben geweest, en me super heb geamuseerd, hebben mama en papa me beloofd dat we dit vaker zouden gaan doen. Ik kijk ernaar uit!

Vandaag mocht ik met mama en papa weer mee naar Kind & Gezin. Mama en papa duwden de draagwieg door Londerzeel City, terwijl ik, stevig ingeduffeld, genoot van het zachte schommelen op de kasseitjes.

Deze keer stond niet alleen een sessie meter en wegen op het programma, maar eveneens een onderzoek bij de dokter.

Ik ben nog steeds 54 cm lang, maar weeg al wel 4kg180 (+280g). De dokter was echter maar matig onder de indruk, omdat ik niet echt gewicht inhaalde. De dokter moet echt niet te veel klagen hoor: ik doe mijn uiterste best om mama haar borstjes telkens volledig leeg te drinken. Op is op! En mijn grootte: enkele dagen terug mat dokter Renaat mij, en daar was ik al 56cm groot.

Verder was er weinig nieuws van de dokter: oren, neus, keel, longen, piemeltje, beentjes, … alles tiptop in orde.

Die maken de man. En de vrouw. Neenee, geen verborgen tips over mijn geslacht op deze site!

Na heel wat beraadslagingen zijn mama en papa begonnen aan het samenstellen van mijn eerste koffertje. Daarin zit alles wat ze voor mijn eerste daagjes moeten meenemen naar het ziekenhuis. Laat nu net dat voor heel wat discussies zorgen: wat meenemen, in welke maat?

Verschillende sites bieden een eerste hulplijn: kant-en klare lijstjes, die papa Excel-gewijs combineerde tot een duidelijk overzicht. Maar vaak spreken die lijstjes elkaar tegen. 6 hemdjes, 6 bodies, 6 kruippakjes, 6 t-shirts, 6 …. En dan nog eens die verschillende maten…

De meeste sites beweren dat ik de eerste dagen een maatje 50 zal dragen, maar mama had al enkele pakjes gekocht… maat 42. Die zullen misschien al te klein zijn. Maar wie weet ben ik wel heel klein als ik geboren wordt?

Het was voor mama en papa wel snel duidelijk dat ze nog wat specifieke zaken nodig hadden, dus trokken ze daarstraks naar Waasland Shappoing Center, om van de laatste solden te profiteren. En dat hebben ze in Sint-Niklaas geweten: als muilezels keerden ze terug naar Londerzeel.

Nu bestaat het gevaar er niet meer in dat ik onvoldoende kleren zal hebben, maar dat de kleerkast onder het gewicht zal bezwijken…

Brrrrrr…

Vannacht hing er een lelijk onweer boven Londerzeel. Mama en papa slapen steeds met het raam open, waardoor ik de donder heel goed kon horen. En ik vind dat niet leuk!

Puur van schrik ben ik de hele nacht blijven ronddraaien. Mama heeft, om me gerust te stellen, de ramen dichtgedaan en de rolluiken afgelaten. Dat hielp een beetje.

Maar onweer, dat mag niet! Ik ben/wordt een zomerkindje, dus ik wil zon

Ik heb een nieuwe sensatie meegemaakt! Papa probeert mama al enkele weken te overtuigen om te gaan zwemmen: hij beweert dat het goed zou zijn voor haar fysiek, haar spieren, en zelfs voor mij (voor de bevalling). Daarstraks liet mama zich overtuigen.

Goh, wat was dat water koud! Maar het was wel leuk: mama en papa zwemden samen wat baantjes, en ik voelde me als een visje in het water!

Mama en papa zijn vanmiddag naar een snoepwinkel in de buurt geweest. Ze wouden nog wat zaken voorbereiden voor mijn geboorte: de suikerboontjes en de geboortekaartjes.

Al enkele weken zijn mama en papa de voor -en nadelen van het bestellen van kaartjes en boontjes aan het afwegen. Zelf maken geeft meer ruimte, creativiteit, en maakt het uniek. Laten maken geeft wat meer tijd, zekerheid en fiscaal voordeel

Uiteindelijk hebben ze zaterdag de knoop doorgehakt: alles wordt aangekocht, al maakt papa een deel van de suikerboontjes zelf. Het bespaart mama en papa een hoop werk: het enige wat ze nog zelf moeten doen is het opzoeken en schrijven van de enveloppes.

Er zal dus binnenkort een hele hoop chocola te vinden zijn in mijn toekomstig huisje. Ik hoop maar dat papa er zal kunnen van afblijven!