Na maanden oefenen met mama en papa lukt het me eindelijk: ik draai heel alleen van mij rug naar mijn buik.

Op mijn speeltapijt amuseer ik me nu te pletter: ik draai van het ene speeltje naar het andere.

Alleen soms, heel soms, begin ik even te huilen. Dan weet ik niet goed meer hoe ik moet terugdraaien van mijn buik naar mijn rug, en moeten papa en mama me komen helpen.

Beethoven Ikke!

Jaja, je leest/hoort het goed: mama en papa begonnen als gekken te lachen, alleen maar omdat ik me vanop mijn buik naar mijn rug draaide.

Terug, dat lukt nog niet zo goed alleen, maar leuk is het wel!

Mama en ik zijn vanmorgen samen naar mama’s zwangerschapsmassage geweest. Omdat ik nog altijd flink aan het groeien ben (en er nog geen tekenen zijn dat ik snel tevoorschijn zal komen) wordt de druk op mama’s rug alsmaar zwaarder.
Niet onhoudbaar zwaar hoor, en mama klaagt er zelden of nooit over, maar volgens de kinesiste zou het deugd doen.

En deugd heeft het gedaan: mama viel bijna in slaap op de massagetafel. Terug thuis hebben we ons samen in de zetel gelegd, om nu pas terug wakker te worden.

Papa vindt het allemaal best: hoe beter mama en ik uitgerust zijn, hoe vlotter de bevalling. Volgens papa