Vanmorgen werd ik in de creche door een speciaal iemand opgewacht.
Iemand die vrolijk aan het rondkruipen was.
Iemand die, toen mama zijn naam zei, zich optrok aan een park en naar mij begon te lachen.

Jaja, vanaf nu heb ik er een speelkameraadje bij in de creche. Wat ouder, maar we zullen veel van elkaar kunnen leren. Hij kan mij leren kruipen, en ik leer hem alle ins and outs van het creche-leven.

Gisteren was een belangrijke dag. Ik merkte het al een hele week aan mama en papa: ze waren (nog) drukker in de weer dan anders, vooral met boekjes. Schrijven, lezen, afdrukken, plooien, nieten. En dan opnieuw beginnen.

Gisterenmorgen was ik eventjes alleen met papa, terwijl mama naar de kapper ging. Daarna trokken we met zijn drietjes nog naar Babylon, want ik werd in het nieuw gestoken: een broek, een echt hemd, een jas, een muts en kousen. In herfstkleurtjes!

Daarna maakten mama en papa mij en zichzelf klaar, terwijl iedereen binnenviel. Van daar ging het richting kerk, waar ik afwisselend op mama’s en papa’s schoot werd geposteerd. Iedereen die ik graag zie was van de partij (behalve Karen, die wat later zou komen) en hield me goed in het oog.

Wat we in die kerk gingen doen, dat weet ik niet zo goed. Ik zag wel veel flitsjes, maar dat doet papa thuis ook. En mijn hoofd werd even nat, maar meestal gebeurd dat in bad en ben ik veel natter! En dan kreeg ik van iedereen een kusje of een teken op mijn voorhoofd. Rare mensen die volwassenen!

Daarna hadden mama en papa voor mij een feestje gepland in ‘t Notenhof. Eerst was er een receptie, waar mijn Meter en Peter in de figuurlijke bloemetjes werden gezet. Mama en papa zorgden voor de cadeau’s, maar ik heb eerst mijn toestemming moeten geven.

Ondertussen was ik al zo moe, en ondanks het gezelschap van mijn vriendjes Thomas, Jasper, Ward, Linde en Victor viel ik als een blok in slaap.  Af en toe deed ik mijn oogjes open, om te merken dat ik in stevige armen lag, of dat er een lekkere maaltijd op mij stond te wachten.

Enkele uurtjes later waren we thuis. Na een badje en mijn melkje viel ik al snel in slaap, terwijl mama en papa me vertelden dat ik zo flink was geweest.

Ik heb het jullie niet zelf kunnen zeggen (omdat ik constact in slaap viel), maar allemaal heel erg bedankt om mee te komen vieren!

De foto’s vind je links en in deze Flickr-set.

Gisteren was een héél speciale dag, want iedereen vierde feest voor papa.

Toen hij woensdagnacht thuiskwam stonden mama en ik klaar om het te feliciteren. Mama met een kaart en enkele klinkende zoenen, ik met een liedje. Op dat liedje ben ik al heel lang aan het oefenen (meer dan 7 weken), maar ik heb het dan ook goed onder de knie.

Toen ik het liedje begon, vond papa het heel leuk en danste hij met mij. Enkele (6) uurtjes later vond papa het niet zo leuk meer, want het dansen was gestopt, en de blik in zijn ogen begon wat, euhm, vermoeid te ogen. Toen papa vertrok naar het werk was ik zo moe van al dat zingen, dat ik prompt in slaap viel.

’s Avonds was er een feestje gepland: ik had, met mama’s GSM, een SMS’je gestuurd naar papa’s vrienden en familie, om samen papa’s verjaardag te vieren. Leuk dat het was! Leuk voor papa, maar vooral voor mij, door alle speelkameraadjes die er waren: Thomas, Jasper en Victor. En het princesje in Evy’s buik!

Mama heeft zelfs Victor even bij mij in mijn park gelegd, maar dat vond ik niet zo leuk. Ik heb nog geprobeerd hem eruit te duwen, maar mama legde hem steeds terug.

’s Avonds was ik zó moe, dat ik als een blok in slaap ben gevallen.

Hoe dan ook: gelukkige verjaardag papa!

Vandaag heb ik heel wat primeurs meegemaakt. En al zeg ik het zelf: ik deed dat goed!

Vanmorgen moest ik met mama en papa naar de dokter. Ik lag immers al enkele nachten te piepen. Mama en papa spoten massa’s fysiologisch water in m’n neus, maar vertrouwden het zaakje toch niet. Dr. Renaat onderzocht me volledig, en volgens papa en mama heb ik me daar heel flink gehouden. Alleen die koude tetteskoop, brrrr…
En weet je wat de dokter zei? Dat ik minstens een week niet mag/moet gaan werken Neenee, een paar druppeltjes in mijn neus volgende week, en ik zou me een pak beter moeten voelen.
Dr. Renaat plaatste me trouwens ook op de weegschaal en op de lintmeter: 53cm maar liefst! En ook het gewicht blijft toenemen. Niet moeilijk,  als ze telkens zo’n lekkere maaltijd voor je neus zetten!

Vanmiddag lag ik voor de eerste keer - eindelijk - in de armen van mijn Peter. ik voelde me er dadelijk thuis, en sliep er lekker. Dat smaakt naar meer! Ook mijn speelkameraadje Jasper was erbij: een toffe pé, die veel lacht. Wij gaan ons later nog amuseren!

Omdat ik dan vandaag zo braaf ben geweest, mocht ik met mama en papa mee naar de Mosselfeesten van Delta, de ploeg waar papa jarenlang heeft gevoetbald. Ik had nogal bekijks hoor: precies een fotomodel! Ik hoorde de mensen daar iets zeggen dat mijn aansluitingskaart al klaar ligt. Kan wel zijn, maar over die transfer gaat eerst nog gesproken worden!

Toen we terug thuis waren glunderden mama en papa: ze zeiden dat ik zó braaf geweest ben vandaag. Het was dan ook allemaal nieuw he!

Heb ik er eventjes 2 actieve dagen opzitten!

Naar jaarlijkse traditie liep papa ook dit jaar de Dodentocht van Bornem. Vraag me niet wat het is, maar mama was er in ieder geval niet blij mee dat papa startte, omdat mijn nulde verjaardag alsmaar dichterbij komt. Dat was natuurlijk buiten papa gerekend, die vertrouwde op zijn vrienden enerzijds (die hem trouw begeleiden) en op de moderne technologieën anderzijds (GSM en zo).

Wel, papa is gestart, maar heeft de finish niet gehaald. In Breendonk, is hij gestopt. Daar stonden mama en ik hem op te wachten. Het was trouwens een hele wandeling, van aan de wagen tot op het terrein van Duvel. Omdat Kevin nog verder liep, volgden mama en papa hem tot in Steenhuffel.

Gisteren kwam Kevin aan. Papa was al enige tijd bij hem (met de fiets en te voet), en mama ging hem aan de finish aanmoedigen, samen met mijn meter. Blijkbaar is Bornem wel heel groot, want mama liep maar eventjes 5 kilometer in rondjes, zonder aan de finish te komen. Kevin gemist, en mama serieus moe.

Maar het was het allemaal waard, hoorde ik haar gisterenavond zeggen! En ondertussen heb ook ik weer een stukje van de wereld gezien!

Papa organiseerde afgelopen weekend (samen met mijn Peter en Dag) de Schuimfuif. Mama was ook van de partij, net als ik. Er was schuim. En muziek. En schuim. En muziek.

En nu, enkele dagen later, dans ik ’s avonds nog steeds op de muziek, en probeer ik met mijn voetjes vruchtwater-schuim te stampen

Voor je verjaardag krijg je van mij de liefste groeten uit de baarmoeder, en een heel zacht stampje!

Ik wens je een heel fijne verjaardag. geniet ervan! Je wordt maar één keer 40!

Zondag was papa fotograaf op het doopfeest van Jasper, een toekomstig speelkameraadje en zoontje van mijn peter. Om papa te bedanken hadden Nathalie en Wouter maandag een etentje georganiseerd. En niet alleen zij, maar ook ik heb er van genoten: ik hoorde alle volwassenen, maar ook Thomas, de oudere broer van Jasper.

En toen nam mama Jasper op de schoot. Die wou tonen dat hij al probeerde recht te zitten, zodat ik hem kon voelen. Elke keer wanneer Jasper bewoog, gaf ik hem een tikje! Leuk! Mijn eerste spelletje. Maar moet ik dat nu tikkertje en verstoppertje noemen?

Toen mama, papa (en ik natuurlijk) gisteren net in bed lagen, vond mama dat ik redelijk stil was. Het was dan ook een vermoeiend dagje geweest, met al dat tuimelen!

Enkele minuutjes later kreeg papa een SMS”je van mijn Peter. Dat vond ik zo leuk, dat ik mama onmiddelijk een paar stampjes heb gegeven!

Gisteren zijn er twee speelkameraadjes op bezoek geweest: Thomas en Jasper. Thomas is al wat ouder, maar Jasper is slechts enkele maandjes ouder dan ik. Mama en papa hadden immers Wouter en Nathalie uitgenodigd voor een BBQ, die uitdraaide op Chinees.

Het was een heel leuke avond, en mama wist me te zeggen dat ik binnen enkele maanden even braaf en lief moet zijn als mijn toekomstige vriendjes. Ik zal mijn best doen!